Jess Willard (przezwisko Pottawatomie Giant) (ur. 29 grudnia 1881, zm. 15 grudnia 1968) - jankeski pięściarz, rekordzista świata wagi ciężkiej.

Urodził się 29 grudnia 1881 roku w St.Clere w hrabstwie Pottawatomie w stanie Kansas. Był kowbojem, pracował również w cyrku, dokąd prezentował sztukę ujeżdżania koni i rzucania lassem, później został farmerem. Do boksu trafił nie prędzej w wieku 29 lat, jak w całych Stanach Zjednoczonych niezmienny poszukiwania “Białej Nadziei”, alias białego pięściarza jaki odebrałby tytuł mistrza świata Jackowi Johnsonowi. Willard, jaki posiadał imponujące zdolność fizyczne (postęp wedle różnych źródeł 199-201 cm, naturalna doniosłość naokoło 115 kg) został namówiony przez znajomych do wzięcia udziału w kilku próbnych walkach. Wiodący prym okazały walka co zgodność z rzeczywistością przegrał przez dyskwalifikację za zadawanie nieprawidłowych ciosów, żwawo jakkolwiek zaczął uczyć się meandry pięściarstwa i zarabiać z raz za razem lepszymi przeciwnikami. Gdy na swoje zadatek fizyczne poruszał się w pełni zwinnie, zadawał piekielnie mocne ciosy z obu rąk. W 1913 roku jeden z jego rywali (John “Bull” Young) zmarł w wyniku obrażeń otrzymanych w walce. Willard został obwołany “Białą Nadzieją” i rozpoczęto działanie, ażeby ująć do jego walki z Johnsonem.

Odbyła się płeć nadobna 5 kwietnia 1915 roku w Hawanie w obecności 30000 widzów, została zakontraktowana na 45 rund. W 26. rundzie Willard znokautował Johnsona (była to najdłuższa kampania o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej w historii) i w ów podejście stał się amerykańskim bohaterem, odbył triumfalną wyjazd po Stanach Zjednoczonych. Występował również w filmach i rewiach na scenach najpopularniejszych teatrów, boksował niezwykle rzadko.

Tytuł stracił na przedmiot Jacka Dempseya 4 lipca 1919 roku w Toledo w stanie Ohio. Wojna odbyła się w ogromnym upale (35°C) w obecności 19000 widzów. Dempsey zaskoczył Willarda szybkim, nieprzerwanym atakiem, w ciągu pierwszej rundy siedmiokrotnie powalał go na deski, powietrze na widowni była właśnie gorąca, iż nie usłyszano gongu na kres starcia i sędzia wyliczył mistrza. Gdy błąd wyszła na jaw walkę kontynuowano, po kolejnych dwóch rundach sekundanci poddali Willarda. Doznał on złamania pięciu żeber, stracił szóstka zębów; do końca życia uważał, iż wojna była nieczysta i iż Dempsey musiał mieć trochę twardego w rękawicach.

Za tę walkę Willard otrzymał ogromne gdy na owe czasy honorarium 100.000 dolarów, które przemyślanie zainwestował i zabezpieczył sobie żywot do końca życia. Puder nad 3-letnią przerwę w boksowaniu, wrócił na ring w 1922 roku i stoczył kilkanaście pokazówek, aż na ostatek 12 lipca 1923 w Jersey City został znokautowany przez robiącego wtedy furorę argentyńskiego pięściarza Luisa Angela Firpo.

Dożył sędziwego wieku, zmarł 16 grudnia 1968 roku w Dola Angeles.

Wpisany do bokserskiej galerii sław (International Boxing Foyer of Fame).

Saldo walk

• 24 zwycięstwa (w tym 21 nim czasem)
• 1 remis
• 6 porażek
• 4 “no decision”
• 32 pokazówki

Kategorie: Amerykańscy bokserzy • Kowboje • Urodzeni w 1881 • Zmarli w 1968