Mata grzewcza, grzejna - w terrarystyce to sprzęt służące do ogrzewania zbiornika hodowlanego inaczej terrarium, mające jakość płaskiej samoprzylepnej maty generującej serdecznie. Maty grzewcze układa się w większości wypadków na dnie zbiornika i przykrywa ściółką, rzadziej na ścianki zbiornika. Dostępne są w różnych wariantach mocy grzewczej, choć maksymalna natężenie ostateczność grzewczych jest mniejsza aniżeli amplituda kabli grzewczych, na rzecz porównania - kable grzewcze dostępne są o mocy co więcej 80 W w czasie kiedy największe maty grzewcze mają 25 W. Maty grzewcze mają a znajdujący się u samego dołu spodni próg mocy grzewczej (chociażby 4 W) co pozwala na przeznaczenie np. w niesłychanie małych terrariach. Ze względu na wysoką cenę w stosunku do mocy, i ograniczone siła manipulacji w stosunku do kabli grzewczych, maty są mniej popularnymi urządzeniami grzewczymi w terrariach.

Zobacz również: Lina grzewczy

Kategoria: Terrarystyka

Boa tęczowy

Boa tęczowy (podgatunek brazylijski) w terrarium

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
łuskonośne

Podrząd
węże

Rodzina
dusiciele

Podrodzina
boa

Rodzaj
Epicrates

Gatunek
boa tęczowy

Nazwa systematyczna

Epicrates cenchria

(Linnaeus, 1758)

Systematyka w Wikispecies

Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons

Brazylijski boa tęczowy na tapczanie

Podgatunek z Gujany

Boa tęczowy (Epicrates cenchria) — kategoria węża z rodziny dusicieli, jeden z przedstawicieli podrodziny boa. Dosyć znany w hodowlach terraryjnych również w Polsce. Jest jednym z łatwiejszych w chowie dusicieli.

Spis treści

• 1 Opis
• 2 Podgatunki
• 3 Przypisy
• 4 Linki zewnętrzne

Opis

Cechą charakterystyczną (od której pochodzi skądinąd jego miano) jest niezatarty metalowy polor swobodnie nietypowy w naturalnym, podczas gdy i sztucznym świetle. Zgoła pomniejszy od boa dusiciela (Boa constrictor). Średniej wielkości dusiciel o wcale smukłym ciele, kudły otwarcie wyodrębniona, łuski niewielkie, błyszczące.

Wyróżnia się rzesza podgatunków różniących się od siebie ubarwieniem, a przede wszystkim jego intensywnością.

Rozmiary 
Między podgatunkami występują niewielkie różnice. Rozciągłość ciała - statystycznie nie przekracza 200 cm, w hodowli terraryjnej zwykle naokoło 150 cm.
Biotop 
Ponieważ rozciągłość gatunku jest wystarczająco pokaźny, poszczególne podgatunki zamieszkują dosyć różnorodne środowiska, od suchego, stepowego (E. c. alvarezi, E. c. assisi) po wilgotne lasy tropikalne (E. c. cenchria, E. c. maurus).
Pokarm 
Małe ssaki, gryzonie. W naturze kiedy niekiedy zjada niewielkie płazy i jaszczurki. W warunkach hodowli terraryjnej zjada głównie myszy, szczury, chomiki, myszoskoczki, młode kurczęta. Statystycznie jest wcale spragniony i nie sprawia problemów żywieniowych w niewoli.
Behawior 
Wąż energiczny po nocy (w terrarium przeciętnie uaktywnia się po zgaszeniu oświetlenia), doba spędza w kryjówkach.

• Epicrates cenchria alvarezi
• Epicrates cenchria assisi
• Epicrates cenchria barbouri
• Epicrates cenchria cenchria
• Epicrates cenchria crassus
• Epicrates cenchria gaigei
• Epicrates cenchria hygrophilus
• Epicrates cenchria maurus
• Epicrates cenchria polylepis

Przypisy

1. ↑ Na podstawie danych ITIS z 22-04-2007

Linki zewnętrzne

• Serwis terrarium. com

Kategorie: Dusiciele • Terrarystyka • Gady Ameryki Południowej

Terrarystyka - domena wiedzy dotycząca planowania, budowania, urządzania i prowadzenia terrarium zaś hodowli trzymanych w zanim zwierząt i roślin.

Zobacz też

• akwarystyka
• terrarium
• hobby

Kategoria: TerrarystykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Jess Willard (przezwisko Pottawatomie Giant) (ur. 29 grudnia 1881, zm. 15 grudnia 1968) - jankeski pięściarz, rekordzista świata wagi ciężkiej.

Urodził się 29 grudnia 1881 roku w St.Clere w hrabstwie Pottawatomie w stanie Kansas. Był kowbojem, pracował również w cyrku, dokąd prezentował sztukę ujeżdżania koni i rzucania lassem, później został farmerem. Do boksu trafił nie prędzej w wieku 29 lat, jak w całych Stanach Zjednoczonych niezmienny poszukiwania “Białej Nadziei”, alias białego pięściarza jaki odebrałby tytuł mistrza świata Jackowi Johnsonowi. Willard, jaki posiadał imponujące zdolność fizyczne (postęp wedle różnych źródeł 199-201 cm, naturalna doniosłość naokoło 115 kg) został namówiony przez znajomych do wzięcia udziału w kilku próbnych walkach. Wiodący prym okazały walka co zgodność z rzeczywistością przegrał przez dyskwalifikację za zadawanie nieprawidłowych ciosów, żwawo jakkolwiek zaczął uczyć się meandry pięściarstwa i zarabiać z raz za razem lepszymi przeciwnikami. Gdy na swoje zadatek fizyczne poruszał się w pełni zwinnie, zadawał piekielnie mocne ciosy z obu rąk. W 1913 roku jeden z jego rywali (John “Bull” Young) zmarł w wyniku obrażeń otrzymanych w walce. Willard został obwołany “Białą Nadzieją” i rozpoczęto działanie, ażeby ująć do jego walki z Johnsonem.

Odbyła się płeć nadobna 5 kwietnia 1915 roku w Hawanie w obecności 30000 widzów, została zakontraktowana na 45 rund. W 26. rundzie Willard znokautował Johnsona (była to najdłuższa kampania o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej w historii) i w ów podejście stał się amerykańskim bohaterem, odbył triumfalną wyjazd po Stanach Zjednoczonych. Występował również w filmach i rewiach na scenach najpopularniejszych teatrów, boksował niezwykle rzadko.

Tytuł stracił na przedmiot Jacka Dempseya 4 lipca 1919 roku w Toledo w stanie Ohio. Wojna odbyła się w ogromnym upale (35°C) w obecności 19000 widzów. Dempsey zaskoczył Willarda szybkim, nieprzerwanym atakiem, w ciągu pierwszej rundy siedmiokrotnie powalał go na deski, powietrze na widowni była właśnie gorąca, iż nie usłyszano gongu na kres starcia i sędzia wyliczył mistrza. Gdy błąd wyszła na jaw walkę kontynuowano, po kolejnych dwóch rundach sekundanci poddali Willarda. Doznał on złamania pięciu żeber, stracił szóstka zębów; do końca życia uważał, iż wojna była nieczysta i iż Dempsey musiał mieć trochę twardego w rękawicach.

Za tę walkę Willard otrzymał ogromne gdy na owe czasy honorarium 100.000 dolarów, które przemyślanie zainwestował i zabezpieczył sobie żywot do końca życia. Puder nad 3-letnią przerwę w boksowaniu, wrócił na ring w 1922 roku i stoczył kilkanaście pokazówek, aż na ostatek 12 lipca 1923 w Jersey City został znokautowany przez robiącego wtedy furorę argentyńskiego pięściarza Luisa Angela Firpo.

Dożył sędziwego wieku, zmarł 16 grudnia 1968 roku w Dola Angeles.

Wpisany do bokserskiej galerii sław (International Boxing Foyer of Fame).

Saldo walk

• 24 zwycięstwa (w tym 21 nim czasem)
• 1 remis
• 6 porażek
• 4 “no decision”
• 32 pokazówki

Kategorie: Amerykańscy bokserzy • Kowboje • Urodzeni w 1881 • Zmarli w 1968

jedna z kostek akwarystycznych.

jedna z kostek akwarystycznych.

Kostka akwarystyczna jest to głaz rozbijający potok powietrza doprowadzony z napowietrzacza na dużo drobnych pęcherzyków, przez co ma uprościć napowietrzanie wody w dyżurka. Sześcian akwarystyczna jest często nazywana kamieniem napowietrzającym.

Ze względu na szybkie zużywanie się kamieni napowietrzających, raz po raz częściej stosuje się tzw. kurtyny napowietrzające.Kurtyna napowietrzająca jest to słaby wężyk z pianki z jednej okolica zatkany korkiem. Przepuszcza on atmosfera na całej swojej powierzchni, a na skutek materiałowi z jakiego jest zbudowany, daje się swobodnie modelować. Teraz spotyka się kurtyny samoobciążające ewentualnie obciążane specjalnymi ciężarkami. .

Zobacz też

• Napowietrzacz

Kategoria: Akcesoria akwarystyczne

Suche pokarmy na rzecz zwierząt akwariowych przygotowywane przez wyspecjalizowane firmy zoologiczne stanowią dopełnienie diety.

Oczlik prawdziwy albo zamrożony jadło na rzecz małych ryb i narybku

Opakowania pokarmów płatkowych różnych producentów

Hodowla Panagrellus redivivus alias nicieni Mikro do skarmiania narybku

Pokarm w akwarystyce to brzeczka dostarczająca substancji chemicznych niezbędnych na rzecz odpowiedniego rozwoju hodowanych organizmów. Słusznie dopasowany pożywienie wpływa opłacalnie na niezakłócony bieg, kondycję i ubarwienie rybek.

Pokarm ryb akwariowych winien przechowywać we wnętrzu niezbędne na rzecz prawidłowego rozwoju mikro i makroelementy, zależności mineralne i witaminy.

Pokarm w akwarystyce dzielimy na pretensjonalny i naturalny:

• Pokarm wyuczony dzielimy na chudy, dżdżysty i organizmy niewystępujące w środowisku wodnym.
  • pokarm obfitujący w opady ożywczy czy też zamrożony: głównie kier wołowe i chude ciało wołowe, cielęce, końskie, z kurczaka i indyka (na rzecz zbrojnika niebieskiego ugotowana gardziel z kurczaka)
  • pokarm chudy: granulowany i płatkowany (głównie: plankton, glony, mączka rybna, produkty zbożowe, zakwas, sadło, lecytyna i proteina roślinne)
  • organizmy niewystępujące w środowisku wodnym: węgorek octowy, larwy muszki owocowej, muchy i ich larwy, wazonkowce, dżdżownice.
  • pokarm roślinny: gotowana marchewka, selery, pietruszka, sparzony szpinak i sałata.

• Pokarm rzeczywisty - organizmy żyjące w wodzie
  • pokarm ostry: pantofelki i wrotki
  • pokarm głęboki albo zamrożony: oczliki, dafnie, kiełż uzdrowiskowy, solowce (Artemia salina) - (jądra, larwy i dojrzałe osobniki), larwy owadów - (ochotki, wodzienia, komarów) i rureczniki (Tubifex)
  • pokarm suszony: dafnie i rureczniki

Zobacz także: pokarm

Kategoria: Akwarystyka